پنج گوهر ناب، هدیه میلاد پنجمین گوهر اهلبیت

[مجنون الحسین]

بسم الله الرحمن الرحیم

السَّلامُ عَلَيْكَ یااَبا جَعفَرٍ... یامُحَمَّدَ بنَ عَلِیٍّ اَیُّهَا الباقِرُ یَابنَ رَسوُلِ اللّهِ

دهد اين مژده را بر فاطمه روح الامين امشب

خدا بخشد گلى زيبا به زين العابدين امشب

ميلاد با سعادت حضرت امام محمدباقر(عليه السلام)

خورشید علم و دریای بینش و شکافنده دانش

برشيعيان و ارادتمندان حضرتش تبریک و تهنیت باد

پنج گوهر از فرمایشات پنجمین گوهر اهل بیت علیهم السلام

تقدیم به خوانندگان این تاپیک

و 14 گل صلوات

از طرف شما عزیزان تقدیم به پیشگاه مقدس چهارده معصوم علیهم السلام

باشد عرض ارادت ما به ساحت مقدسشان

و لبخند رضایتی بر لبان مبارک یوسف زهرا ارواحنا فداه

1: إنَّ جَمیعَ دَوابِّ الاْرْضِ لَتُصَلّی عَلى طالِبِ الْعِلْمِ حَتّى الْحیتانِ فی الْبَحْرِ.(بحارالأنوار: ج 1، ص 137، ح 31.)

به درستى که تمام موجودات و جانوراان زمین و بلکه ماهیان دریا براى تحصیل کنندگان علوم (اسلامى و معارف الهى ) تحیّت و درود مى فرستند.



2: لَوْ أنَّ الاْمامَ رُفِعَ مِنَ الاْرْضِ ساعَةً، لَماجَتْ بِأهْلِها کَما یَمُوجُ الْبَحْرُ بِأهْلِهِ.(اصول کافی: ج 1، ص 179، ح 12.)

اگر امام و حجّت خدا لحظه اى از روى زمین و از بین افراد جامعه برداشته شود، زمین اهل خود را در خود مى بلعد و فرو مى برد همان طورى که دریا چیزهاى خود را در خود متلاطم و آشفته مى سازد.



3: مَنْ ثَبَتَ عَلى وِلایَتِنا فِی غِیْبَةِ قائِمِنا، أعْطاهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَجْرَ ألْفِ شَهید مِنْ شُهَداءِ بَدْر وَ حُنَیْن.(إثبات الهداة: ج 3، ص 467.)

کسى که در زمان غیبت امام زمان (عجّل الله فرجه الشّریف) بر ایمان و ولایت ما اهل بیت عصمت و طهارت پا برجا و ثابت بماند، خداوند متعال پاداش و ثواب هزار شهید از شهداى جنگ بدر و حنین به او عطا مى فرماید.



4: مَنْ کَفَّ عَنْ أعْراضِ النّاسِ أقالَهُ اللّهُ نَفْسَهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ، وَ مَنْ کَفَّ غَضَبَهُ عَنِ النّاسِ کَفَّ اللّهُ عَنْهُ غَضَبَهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ. (کتاب الزّهد: ص 1، ح 9)

هرکس دنبال هتک حرمت دیگران نباشد، خداوند متعال او را در قیامت مورد عفو و بخشش قرار مى دهد; و هرکس غضب و خشم خود را از دیگران باز دارد، خداوند نیز خشم و غضب خود را در قیامت از او بر طرف مى سازد.



5: إذا أرَدْتَ أنْ تَعْلَمَ أنَّ فیکَ خَیْراً، فَانْظُرْ إلى قَلْبِکَ فَإنْ کانَ یُحِبُّ أهْلَ طاعَةِ اللّهِ وَ یُبْغِضُ أهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَفیکَ خَیْرٌ; وَاللّهُ یُحِبُّک، وَ إذا کانَ یُبْغِضُ أهْلَ طاعَةِ اللّهِ وَ یُحِبّ أهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَلَیْسَ فیکَ خَیْرٌ; وَ اللّهُ یُبْغِضُکَ، وَالْمَرْءُ مَعَ مَنْ أحَبَّ.(اصول کافى: ج 2، ص 103، ح 11، وسائل الشّیعة: ج 16، ص 183، ح 1. )


اگر خواستى بدانى که در وجودت خیر و خوشبختى هست یا نه، به درون خود دقّت کن اگر اهل عبادت و طاعت را دوست دارى و از اهل معصیت و گناه ناخوشایندى، پس در وجودت خیر و سعادت وجود دارد، و خداوند تو را دوست مى دارد. ولى چنانچه از اهل طاعت و عبادت ناخوشایند باشى و به اهل معصیت عشق و علاقه ورزیدى، پس خیر و خوبى در تو نباشد، و خداوند تو را دشمن دارد.

[مجنون الحسین]

دانلود مولودیهای امام محمد باقر علیه السلام

[مهسا110]

عیدتون مبارک بچه ها. لطفا اینجا رو بخونید...http://forum.bidari-andishe.ir/thread-25288.html حاج بابای منو دعا کنید .آخه اون امام پنجم یادش میرفت...

[ali.khm]

سلام
فضائلی از امام پنجم محمد ابن علی باقر العلوم (علیه السلام) :


جابر بن یزید جعفی در پوست خودش نمی گنجید. آخر این بار در سفر حج با امام باقر(علیه السلام) همسفر شده بود.


در بين راه، دو پرنده به سمت آنها آمدند و بالاى كجاوه ی امام محمّد باقر(علیه السلام) نشستند و مشغول سر و صدا شدند. جابر خواست تا پرندگان را بگیرد که ناگهان حضرت با صداى بلند، فرمودند: اى جابر! آرام باش و پرندگان را به حال خود واگذار، آن ها به ما اهل بيت عصمت و طهارت پناه آورده اند.

جابر گفت: مولاى من ! مشكل و ناراحتى آن ها چيست، كه اين چنين به شما پناهنده شده اند؟
حضرت(علیه السلام) فرمودند: آن ها مدّت سه سال است كه در اين حوالى لانه دارند و هرگاه تخم مى گذارند تا جوجه شود، مارى در اطراف آن ها هست كه مى آيد و جوجه هایشان را مى خورد. اكنون پرندگان به ما پناهنده شده اند تا از خداوند بخواهیم كه آن مار را به هلاكت رساند؛ و من نيز در حقّ آن مار نفرين كردم و به هلاكت رسيد؛ و پرندگان در امان قرار گرفتند.

سپس امام(علیه السلام) و همراهانشان به راه خود ادامه دادند تا نزديك سحر و اذان صبح به بيابانى رسيدند. چون امام باقر(علیه السلام) از روی شتر فرود آمدند، در گوشه اى خم شدند و مقدارى از شن ها را كنار زدند و در حال كنار زدن شن ها، دعائى را بر لب هاى خود زمزمه کردند: خداوندا! ما را سيراب و تطهير و پاك گردان .
ناگهان سنگ سفيدى نمايان شد و امام (علیه السلام) آن سنگ را كنار زدند و چشمه اى زلال و گوارا آشكار گرديد، و از آن آب آشاميدند و وضو گرفتند.

***

هوا گرگ و میش بود و نزدیک اذان صبح، امام باقر(علیه السلام) و دیگر مسافران به روستایی رسیدند که نخلستانی در کنارش بود. حضرت(علیه السلام) كنار نخل خرمائى، كه از مدّتها قبل خشك شده بود، رفتند و خطاب به آن فرمودند: اى درخت خرما! از آنچه خداوند متعال در درون شاخه هاى تو قرار داده است، ما را بهره مند ساز.
طولی نکشید که درخت خرما، سرسبز و پربار شد و خود را در مقابل امام باقر(علیه السلام) خم كرد تا کاروانیان بتوانند به راحتی خرما بچینند و بخورند.

در همين لحظه، مردی عرب با دشداشه ی سفید و نعلین به پا، از دیدن این معجزه چشمانش گرد شد و رو به حضرت(علیه السلام) گفت : شما سحر و جادو كرديد؟!

امام باقر(علیه السلام) با آن آرامش همیشگی شان در چهره، فرمودند: اى مرد! به ما نسبت ناروا مده، چون كه ما از اهل بيت رسالت هستيم و هيچ كدام از ما ساحر و جادوگر نبوده و نيستيم، بلكه خداوند متعال از اسامى مقدّسه خود كلماتى را به ما آموخته است كه هر موقع هر چه را بخواهيم و اراده كنيم ، به وسيله آن كلمات، خداوند متعال را مى خوانيم و تقاضا مي كنيم ، آن گاه دعاى ما به لطف او مستجاب خواهد شد.

منبع: بحارالا نوار: ج ، ص 248 و 38، به نقل از خرائج مرحوم راوندی.


از سایت وعده صادق http://www.alvadossadegh.com

[مجنون الحسین]

السَّلامُ عَلَيْكَ یااَبا جَعفَرٍ... یامُحَمَّدَ بنَ عَلِیٍّ اَیُّهَا الباقِرُ یَابنَ رَسوُلِ اللّهِ


ميلاد با سعادت حضرت امام محمدباقر(عليه السلام)
خورشید علم و دریای بینش و شکافنده دانش
برشيعيان و ارادتمندان حضرتش تبریک و تهنیت باد
.
.
ای اصـل دیـن ولای تـو یا باقرالعلوم

وی ذکـر حـق ثنـای تـو یا باقرالعلوم

وی عرش، خـاک پای تـو یا باقرالعلوم

جـان جهـان فــدای تـو یا باقرالعلوم

[مصباح]

به نام خدا

نکاتی ناب از امام باقر (علیه السلام) :

ایشان به عدم مطلوبیت فقر و تلاش برای ریشه کن کردن آن باز تاکید دارند.

حضرت به ما می آموزد که زهد، دوری از دنیاطلبی و زخارف دنیا، نداشتن طمع و دلبستگی نداشتن به این سرای زودگذر هیچ کدام بر مطلوب بودن فقر دلالت ندارند. زیرا اسلام هرگز «پدیده فقر» را تأیید و بدان توصیه نمی کند.

امام در بیانی نیایش گونه می گوید:

«اَسْئَلُکَ اللّهُمَّ الرَّفاهِیَّةَ فِی مَعِیشَتِی ما اَبْقَیْتَنِی... وَلا تَرْزُقْنِی رِزْقا یُطْغِینِی وَلا تَبْتَلِیَنِی بِفَقْرٍ اَشْقی بِهِ»

خداوندا! از تو رفاه در زندگی را تا زنده هستم درخواست می کنم... به من چندان روزی مده که سرکش و گستاخ شوم، و به فقری نیز گرفتارم مساز که بدبخت شوم.