پیاده روی اربعین حسینی(علیه السلام)1393

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوستان.چند سالیه که خدارو شکر مراسم پیاده روی به کربلا در روز اربعین بین شیعیان بویژه ما ایرانی ها خوب جا افتاده.جا داره از صداو سیما هم بخاطر پوشش این حرکت عظیم صمیمانه تقدیر و تشکر کنم.
عشق به امام حسین (علیه السلام) آنچنان شور و حرارتی بین عاشقانش به وجود آورده که بعد از گذشت 14قرن هنوز هم مردم اینجوری با عشق و ارادت با پای پیاده زائر ضریح شش گوشش میشن.

(امام صادق علیه السلام): کسی که خداوند خیر را برای او اراده کرده باشد در قلبش محبت امام حسین را قرار داده و در دلش محبت زیارت آن جناب را می اندازد.وسائل الشیعه،ج14،ص496

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست

[پارمیس]

با سلام...

اینم توصیه های بهداشتی برای عزیزانی که قصد این کارو دارن:

توصیه بهداشتی: برای زائرین عتبات عالیات که قصد شرکت در پیاده روی اربعین را دارند

[یاوران مهدی]

دارم از دست می روم ارباب! مرا دریاب…

حسیـــن جـــان بازار عاشقــــی ات خیلـــی داغ است ایـــن روزها …

به هـــرکس می رســــم بعد از ســـلام این جملـــه را می شنوم :

” الحمــــدلله فردا عـــازم کــــوی حسیـــــن هستم ” …

می بینـــی همـــه از اجر نوکــــریشان مــــی گویند

و با اشتیــــاق از تو سخــــن می گـــــویند

و مـــن در دنیای مجـــازی و غیرمجـــازی دل خـــوش کرده ام

به گفتن جملــــه ای : ” التمـــاس دعـــا ” …

شاید از طفیل وجود عاشقانــــت سهمـــی هم باشد برای من …

اما دیـــگر طاقـــت ندارم، خستــــه شده ام …

نمـــی شود که همه از دعوت نامـــه ای که برایشان فرستــــاده ای

سخــــن بگویند و سهـــم من فقط حســرت باشد و حســرت …

آخرِ هر روز سهـــم من فقط شمارش ” التمـــاس دعـــا ” گفتن هایی ست

که بدرقـــه ی راه عشــاقت کــــرده ام …

دارم از دســـت مــی روم اربـــاب؛ مــرا دریـــاب …

اللهـــــم ارزقنــــا کربــــــــــــلا …

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

اربعین؛ نقطه اتحاد شیعیان

سنت پیاده‌روی روز اربعین حسینی بنا به اقوالی در زمان ائمه هدی علی رغم ظلم و جور و خفقان حكام وقت انجام می‌شده است. در سال 61 هجری عبدالله جابر انصاری از یاران پیامبر و علی (علیه السلام) نخستین كسی بوده كه این كار را انجام داده است اما بنیان‌گذار اصلی این حركت كه تاكنون دوام دارد كسی نیست جز شیخ انصاری.

ایشان این حركت را به عنوان رسم و نمادی برای شیعیان معرفی كرد اما پس از مدتی به فراموشی سپرده شد ولی در نهایت توسط شیخ میرزا حسین نوری مجددا احیا شد و به عنوان رسم و سنتی نیكو در میان شیعیان نشر یافت.

این عالم بزرگوار اولین بار در عید قربان به پیاده‌روی از نجف تا كربلا اقدام كرد كه 3 روز در راه بود و حدود 30 نفر از دوستان و اطرافیانش وی را همراهی می‌كردند، محدث نوری از آن پس تصمیم گرفت، هر سال این كار را تكرار كند، ایشان آخرین بار در سال 1319 هجری با پای پیاده به زیارت حرم اباعبدالله حسین (علیه السلام) رفتند

این اقدام زمینه ساز پیاده روی بسیاری از عاشقان اهل‌بیت و امام حسین (علیه السلام) شد. در راستای انجام این مراسم معنوی و روحانی برخی از علما و حتی مراجع تقلید نیز با پای پیاده به كربلا سفر كردند. از جمله این افراد میرزا جواد آقا ملكی تبریزی یكی از مراجع عالیقدر جهان تشیع است كه بارها با پای پیاده از عتبه علویه، رهسپار عتبه حسینی شده است.

ایشان درباره مراقبه و بزرگداشت روز اربعین حسینی می‌گویند: به هر روی بر مراقبه كننده لازم است كه بیستم صفر (اربعین) را برای خود روز حزن و ماتم قرار داده بكوشد كه امام شهید را در مزار حضرتش (علیه السلام) زیارت كند، هر چند تنها یك بار در تمام عمرش باشد، چنانكه حدیث شریف، علامت‌های مومن را پنج امر ذكر كرده است: 51 ركعت نماز در شبانه روز، زیارت اربعین، انگشتر در دست راست كردن، پیشانی بر خاك گذاشتن و بلند بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‏ گفتن در نمازها.

امام صادق (علیه السلام) نیز درباره ثواب زیارت امام حسین (علیه السلام) با پای پیاده می‌فرماید: كسى كه با پای پیاده به زیارت امام حسین (علیه السلام) برود، خداوند به هر قدمى كه برمى‏دارد یك حسنه برایش نوشته و یك گناه از او محو مى‏فرماید و یك درجه مرتبه‏اش را بالا مى‏برد، وقتى به زیارت رفت، حق تعالى دو فرشته را موكل او مى‏‌فرماید كه آنچه خیر از دهان او خارج می‌شود را نوشته و آنچه شر و بد است را ننویسند و وقتى برگشت با او وداع كرده و به وى مى‏‌گویند: اى ولىّ خدا! گناهانت آمرزیده شد و تو از افراد حزب خدا و حزب رسول او و حزب اهل‌بیت رسولش هستی، به خدا قسم! هرگز تو آتش را به چشم نخواهی دید و آتش نیز هرگز تو را نخواهد دید و تو را طعمه خود نخواهد كرد.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب نیز درباره اهمیت پاسداشت و بزرگداشت روز اربعین حسینی نیز گفته‌اند: شروع جاذبه مغناطیسی حسینی در روز اربعین است، جابربن عبدالله را از مدینه بلند می‌كند و به كربلا می‌كشند، این همان مغناطیسی است كه امروز هم با گذشت قرن‌های متمادی در دل من و شما هست.

این سنت حسنه توانسته است در طول سالیان گذشته ضمن ایجاد نوعی نشاط و پویایی در فقه و مذهب جعفری و ضمن نشان دادن ارادت به اهل بیت، عامل اتحاد شیعیان جهان باشد و بتواند عاملی ناگسستنی برای پیوند و نزدیكی قلوب شیعیان باشد و تحولاتی را در تاریخ تشیع و كشورهای منطقه و به ویژه عراق ایجاد كند. این مساله در مطالب بعد مورد بررسی قرار می‌گیرد.
منبع: بخش سیاست تبیان

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

بزرگترین زیارت جهان در حال انجام است؛ چرا تاکنون چیزی از آن نشنیدید؟

ویژه نامه حسینیه مشرق- متن زیر که توسط تحلیل گر سایت هافینگتن پست در وبلاگ این سایت نوشته شده است به مقوله‌ی پیاده روی اربعین از دیدگاه حرکت عظیم جهان تشییع پرداخته است و این واقعه را رخدادی در کشور عراق بیان کرده است. در حالیکه نقش تمامی شیعیان جهان علی الخصوص ایرانیان و شیعیان ایران در این حرکت سیاسی و فرهنگی عظیم بر کسی پوشیده نیست.

این واقعه حج مسلمانان و یا کومبه میلای (یک فستیوال هندی) نیست. واقعه ای است که به نام اربعین شناخته می‌شود. این واقعه بزرگ‌ترین گردهمایی جهان است و با این وجود،احتمالاً شما تا کنون چیزی در مورد آن نشنیده‌اید. نه تنها شرکت کنندگان در این مراسم بیش از تعداد شرکت کنندگان در مراسم حج مکه است (با نسبت 5 برابر) حتی از کومبه میلای که هر سه سال یک بار برگزار می‌شود هم گسترده تر است. خلاصه اینکه، اربعین هر تجمع دیگری را در نظر کوچک می‌کند و در سال گذشته جمعیت آن به مرز 20 میلیون شرکت کننده رسید. این رقم حدود 60% کل جمعیت عراق است.

ورای همه ی این‌ها، اربعین رخدادی منحصر به فرد است، چرا که علیرغم همه ی هرج و مرج ها و شرایط خطرناک عراق اتفاق میافتد. داعش به شیعیان به چشم دشمن قسم خورده نگاه می‌کند، و به همین دلیل هیچ چیز بدتر از دیدن تجمع عظیم زائران شیعه، برای نشان دادن ایمانشان،گروه‌های تروریستی را خشمگین نمی‌کند.

حضور مسیحیان و زرتشتیان در پیاده روی اربعین

اربعین یک ویژگی عجیب دیگر نیز دارد. در حالی که این واقعه صرفاً در ارتباط با امور معنوی شیعیان است،سنی‌ها، حتی مسیحی‌ها،ایزدی‌ها،زرتشتی‌ها و صائبین در هردو فعالیت زیارت و خدمت به سایر زائرین و نیازمندان شرکت می‌کنند. این یک ویژگی منحصر به فرد است که به یک رخداد مذهبی داده شده است و تنها می‌تواند یک معنی داشته باشد: مردم فارغ از رنگ پوست و عقیده‌شان، حسین را به عنوان یک نماد جهانی و بدون مرز آزادی و شفقت می‌شناسند.

علت اینکه شما هرگز در مورد این اتفاق چیزی نشنیده‌اید احتمالاً به این حقیقت مربوط است که مطبوعات بیشتر نگران جنبه‌های منفی و جنایت آمیز و شایعات مهیج هستند تا جنبه‌های مثبت و الهام بخش. به خصوص زمانی که پای اسلام به میان می‌آید.

اگر تنها صدها نفر از معترضان در لندن به خیابان‌ها بیایند و شعار بدهند و یا در هنگ کنگ راهپیمایی‌هایی اتفاق بیافتد و یا در روسیه مردم تظاهرات ضد پوتین انجام دهند، میگوییم سطح بالایی از دموکراسی در این کشورها وجود دارد و به سرعت در رسانه‌ها منعکس می‌شود، اما یک گردهمایی 20 میلیونی با وجود وحشت و سرو صدای عراق، حتی موفق نمی‌شد به زیرنویس اخبار راه پیدا کند. علیرغم این که این رخداد دارای تمام عناصر حیاتی و ویژگی‌های چشم نواز: ارقام بزرگ و گیج کننده، اهمیت سیاسی، پیام انقلابی، پیشینه تاریخی و اصل وجود است، یک تحریم غیر رسمی رسانه ای به این رویداد بسیار بزرگ تحمیل شده است. اما زمانی که چنین داستانی نقل می‌شود، آن هم با وجود تبر تحریریه رسانه‌های بزرگ، موجی از شکه شدن‌ها و افکار عمیق را در مردم ایجاد می‌کند.

نامی که او هرگز نشنیده بود: حسین

در میان تعداد بی‌شمار افرادی که از این واقعه الهام گرفته‌اند، یک مرد جوان استرالیایی وجود دارد که من سال‌ها پیش او را ملاقات کردم، او به دین اسلام گرویده بود. بدیهی است که هیچ کس تصمیم به ایجاد چنین تغییر بزرگی در زندگی‌اش را به راحتی نمی‌گیرد. او در پاسخ به پرسش‌های من گفت که تمام این داستان برای او از سال 2003 شروع شد. یک روز عصر، زمانی که اخبار نگاه می‌کرد، توسط یک صحنه که نشان می‌داد میلیون‌ها نفر در حال رفتن به سمت یک شهر مذهبی به نام کربلا هستند، جذب شد.آن‌ها شعار نام یک مرد را می‌دادند، نامی که او هرگز نشنیده بود: حسین.

برای اولین بار بعد از چند دهه، اعمال دینی که قبلاً در عراق سرکوب می‌شد در حال انجام شدن بود و جهان نگاه اجمالی به آن انداخته بود.

این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست؟

با سرنگونی رژیم بعثی عراق، مشاهده گران غربی مشتاق بودند که ببینند مردم عراق چگونه در این آزادی از بند آزار و شکنجه دیکتاتوری رفتار خواهند کرد."جمهوری ترس"از هم پاشیده بود و شیشه ی عمر دیو شکسته بود."کربلا کجاست و چرا این همه انسان حاضرند برای رفتن به آنجا سر بدهند و صف کشیده‌اند؟" "این حسین کیست که همه از او بی چون و چرا اطاعت می‌کنند و برای سوگواری مرگش بعد از 14 قرن چنین صف کشیده‌اند؟"

آنچه در آن خبر 60 ثانیه ای گزارش شد او را به شدت تکان داد، چرا که این صحنه‌ها شبیه هیچ کدام از تصورات او نبودند. یک حرارت و اتصال که همه ی زائران را به براده‌های آهن تبدیل کرده و همگی را با هم می‌کشد و به آنچه که تنها می‌توان نام آن را مغناطیس غیر قابل مقاومت حسین نامید نزدیک تر می‌کند. او می‌گوید "اگر می‌خواهید یک دین زنده که تنفس می‌کند را ببینید، به کربلا بروید"

چگونه یک مرد که در 1396 سال قبل کشته شده است،می‌تواند این چنین زنده باشد و امروز حضور قابل لمسی را به نمایش بگذارد که باعث شود میلیون‌ها نفر برای او تجمع کنند و برای مشکل او چنان ناراحت باشند که گویی مشکل خودشان بوده است. چگونه است که این مردم با هم دچار مشکل و نزاع نمی‌شوند، علتی جز این که آن‌ها همگی یک علاقه مشترک دارند وجود ندارد. از طرف دیگر اگر شما احساس کرده باشید که کسی خود را برای مبارزه برای حق آزادی شما درگیر کرده است، حقی که با شما عادلانه برخورد شود، حق شما برای یک زندگی با کرامت، شما با او همدردی خواهید کرد چرا که او برای عقاید شما به مبارزه برخواسته است.

تراژدی نهایی

حسین، نوه ی محمد اکرم، در میان مسلمانان به عنوان "شاه شهدا" پذیرفته شده است. او در کربلا در روزی به نام عاشورا در روز دهم ماه اسلامی محرم کشته شد. چرا که از دست دادن و وفاداری با خلیفه ی فاسد و ستمگر، یزید، خود داری کرده بود. او و خانواده و همراهانش توسط یک ارتش 30 هزار نفری در میانه ی صحرا محاصره شدند. از آب و غذا محروم شده و به خوفناک‌ترین شیوه سر زده شدند. از آن روز تا امروز داستان او هزاران بار نقل شده است. به نقل از تاریخدان انگلیسی، ادوارد گیسون "با وجود وقوع این اتفاق در مکان و آب و هوایی بسیار متفاوت،صحنه‌های تراژدی حسین همدلی سردترین قلب‌ها را نیز برمی انگیزد"از آن زمان تا کنون مسلمانان شیعه برای مرگ حسین در روز خاص عاشورا و چهل روز بعد از آن در روز اربعین سوگواری کرده‌اند. یک دوره ی چهل روزه که طول دوره ی عزاداری در سنت اسلام است. امسال اربعین در روز جمعه 12 دسامبر اتفاق خواهد افتاد.

سفر طولانی

من به کربلا سفر کردم تا خودم متوجه شوم که چرا این شهر این چنین مستی آور است. آنچه من شاهدش بودم به من اثبات کرد که حتی بزرگ‌ترین دوربین‌ها هم برای به تصویر کشیدن روح این گردهمایی بزرگ و صلح آمیز کوچک است. سیلی از مردان، زنان، کودکان و بیش از همه زنان سیاه پوش از افق تا افق را پر می‌کنند. جمعیت آن‌قدر زیاد است که صدها مایل مسافت را مسدود می‌کند.

فاصله ی 425 مایل بین اولین شهر مرزی عراق تا کربلا مسافرتی طولانی با ماشین است و باید به طور غیر قابل تصوری سخت باشد وقتی قرار است این مسیر با پای پیاده طی شود. طی این مسیر برای زائران دوهفته کامل طول می‌کشد. افرادی از تمام گروه‌های سنی خستگی راه رفتن در زیر آفتاب سوزان در طی روز و سرمای استخوان سوز در شب را متحمل می‌شوند.آن‌ها حتی بدون اساسی‌ترین تجهیزات سفر و یا کمپینگ از مسیر زمین‌های ناهموار و تالاب‌های خطرناک سفر می‌کنند.آن‌ها در کنار عشق سوزان و بزرگشان به حسین، چیز زیاد دیگری با خود حمل نمی‌کنند.پرچم‌ها و پارچه نوشته‌ها، هفدفشان را به خود آن‌ها و کل جهانیان یاد آوری می‌کند.

آه ای جان، تو بعد از حسین بی ارزشی
"مرگ و زندگی هردو نزد من یکی است، پس بگذار من را مجنون بخوانند"

این پیام بخشی از دکلمه عباس، برادر ناتنی و سرلشکر مورد اعتماد حسین است، که او نیز در کربلا در حالی که سعی می‌کرد برای برادر و خواهر زاده‌های تشنه‌اش آب ببرد کشته شد.

با این وضعیت خراب امنیت عراق که باعث می‌شود عراق در تیتر خبرهای جهان باشد، هیچ کس شک ندارد که این واقعه از هر لحاظ واقعی و قابل لمس است.

[b]ناهار، شام و صبحانه مجانی

یک بخش از این مراسم سوگواری که هر مشاهده کننده ای را بهت زده می‌کند دیدن این صحنه است که هزاران چادر که آشپزخانه موقت هستند توسط روستاییان که در منطق اطراف زندگی می‌کنند، در کناره ی مسیر زائران برپا شده است. این چادرها که موکب نام دارد مکان‌هایی هستند که آنچه زائران نیاز دارند را در اختیار آن‌ها می‌گذارند. از غذای تازه و جایی برای استراحت گرفته تا مکالمات بین المللی رایگان برای زائران (که با وجود این وضعیت ناامن در عراق به خانواده‌های خود اطلاع دهند که سلامت اند) پوشک بچه و تا هر رفتار مهربانانه ای، آن هم، همه و همه رایگان. در واقع زائرین نیازی به حمل کردن هیچ چیز جز لباس‌هایشان در این سفر 400 مایلی ندارند. حیرت بیشتر در نوع دعوت از زائرین برای غذا و نوشیدنی است. گردانندگان موکب ها، جلوی زائرین را می‌گیرند، با آن‌ها راه میرند و از آن‌ها خواهش می‌کنند که دعوت آن‌ها را بپذیرند که اغلب شامل یک مجموعه کامل از خدمات مناسب برای پادشاهان است: در ابتدا پاهای شما ماساژداده می‌شود، سپس غذای گرم و خوشمزه تعارف می‌کنند و بعد از آن از شما دعوت می‌شود که استراحت کنید، در حالی که لباس‌های شما شسته و اتو زده می‌شود و بعد از بیداری به شما بازگردانده می‌شود و البته همه ی این کارها رایگان و با مهربانی صورت می‌گیرد.

برای به دست آوردن بینش بهتر، این را در نظر بگیرید: پس از رخ دادن زلزله هائیتی و با همدردی و حمایت جهانی، اتحادیه جهانی غذا در بهترین حالت توانست به 500 هزار نفر غذا رسانی کند. ارتش ایالات متحده عملیات متحدی را به راه انداخت و منابع گوناگونی از آژانس‌های فدرال را به خدمت گرفت و در نهایت اعلام کرد که در طی گذشت 5 ماه ازین فاجعه انسانی 4.9 میلیون غذا به دست زلزله زدگان رسیده است حالا این را مقایسه کنید با بیش از 50 میلیون وعده غذایی در هر روز در اربعین، که برابر است با 700 میلیون وعده غذایی برای زائران در طی این مدت از زمان، که تماماً نه به وسیله ی ایالات متحده و خیریه‌های جهانی بلکه به وسیله ی کارگران فقیر و کشاورزانی که در طی سال کار می‌کنند تا بتوانند رضایت زائرین را جلب کنند فراهم می‌شود. همه چیز که شامل امنیت هم می‌شود توسط مبارزان داوطلب فراهم می‌گردد که با یک چشم مواظب داعش هستند و با چشم دیگر زائران را در طی این مسیر راهنمایی می‌کنند. یکی از گردانندگان موکب ها می‌گوید"برای آن که ببینید اسلام چه چیزی را آموزش می‌دهد، به آنچه که چند صد تروریست وحشی انجام می‌دهند توجه نکنید بلکه به فداکاری خاضعانه ای که میلیون‌ها زائر عرب به نمایش می‌گذارند توجه کنید"

در واقع نام شیعیان باید در چند زمینه در کتاب ثبت رکوردهای جهانی گینس ذکر شود:بزرگ‌ترین گردهمایی سالانه،طولانی‌ترین میز غذاخوری مستمر، بالاترین میزان غذای رایگان به مردم، بیشترین و بالاترین میزان افراد داوطلب برای خدمت در یک واقعه منحصر که تمام آن‌ها تحت خطر قریب‌الوقوع بمب گذاری‌های انتحاری اتفاق میافتد.

صمیمیت بی نظیر

تنها نگاه به انبوه جمعیت، نفس شمارا بند می‌آورد و آنچه که به این نمایش عظیم اضافه می‌شود این است که هرچه شرایط امنیتی بدتر می‌شود افراد بیشتری انگیزه پیدا می‌کنند که تروریست‌ها را به چالش بکشند و به آن‌ها ثابت کنند که نمی‌تواند سد راه زائرین شوند. بنابراین، این مراسم سوگواری تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه نشانه ی پر رنگی از مقاومت است.ویدیوهایی که به صورت آنلاین فرستاده شده است نشان می‌دهد که چگونه یک فرد بمب گذار در یک عملیات انتحاری خودش را به وسط جمعیت می‌رساند و منفجر می‌کند تا جمعیت زیادی را از بین ببرد، اما جمعیت شعار سر می‌دهند که:

حتی اگر دست و پایمان قطع شود خود را به سرزمین مقدس خواهیم رساند

انفجارهای وحشتناکی که در طی سال اتفاق میافتد به طور غالب زائران شیعه را هدف قرار می‌دهد و جان‌های بی‌شماری را می‌گیرد که نشان دهنده خطراتی است که شیعیان مقیم عراق با آن مواجه‌اند و بیانگر نا امنی است که در کل کشور شیوع می‌کند. با این وجود به نظر نمی‌رسد که خطر مرگ بتواند جلوی مردم را بگیرد. جوان و پیر، عراقی و غیر عراقی، این سفر خطرناک را به جان می‌خرند تا به شهر مقدس برسند.

برای یک مشاهده گر آسان نیست که متوجه شود چه چیزی زائران را این چنین به سمت خود می‌کشد. شما زنانی را می‌بینید که بچه‌هایشان را در آغوش گرفته‌اند، پیرمردهایی که در صندلی چرخ دار هستند، افرادی که عصا به دست دارند و حتی افراد نابینایی که با کمک عصای سفید می‌توانند مسیر خود را پیدا کنند. من پدری را دیدم که از بصره کل مسیر را با پسر معلولش پیاده آمده بود. پسرک 12 ساله مبتلا به فلج مغزی بود و نمی‌توانست بدون کمک راه برود، بنابراین پدر در مسیر طولانی از سفر کف پای پسر را روی پای خودش قرار می‌داد و زیر بازوانش را می‌گرفت تا باهم قدم بردارند. این اتفاق مانند داستان فیلم‌های است که برنده اسکار می‌شوند. اما به نظر می‌رسد که هالیوود به قهرمانان افسانه ای بیشتر توجه می‌کند تا قهرمانان زندگی واقعی،آن‌هایی که دلاور و سر سپرده‌اند.

گنبد طلایی حسین

زائران حرم مطهر حسین و برادرش عباس تنها با احساسی در دلشان به سمت آن‌ها نمی‌روند. این زائرین برای مرگ سختی که آن‌ها داشته‌اند گریه می‌کنند و در پی این کار تعهد خود به آرمان‌های حسین را محکم تر می‌کنند. اولین کاری که زائرین بعد از رسیدن به حرم حسین می‌کنند این است که زیارت نامه را با صدای بلند و موزون می‌خوانند. یک نوشته ی مقدس که خلاصه ای از وضعیت و شرح حال حسین است. در آن متن آن‌ها این گونه آغاز می‌کنند که حسین را وارث آدم، نوح، ابراهیم، موسی و عیسی می‌خوانند. مفاهیم بسیار عمیقی در نگارش این متن وجود دارد. این مطلب نشان می‌دهد که پیام حسین درباره ی: حقیقت، عدالت وعشق برای مظلومیت به عنوان جزو جدایی ناپذیر از خواسته ی تمام پیامبران الهی بوده است. رفتن مردم به کربلا به این علت نیست که از دیدن صحنه شگفت زده شوند-سرسبزی و نخل‌های پرپشت خرما و یا برای تحسین زیبایی ظاهری مسلمانان و یا برای خرید و سرگرمی و نه برای دیدن مکان‌های تاریخی و باستانی-آنها می‌روند تا گریه کنند. تا عزاداری کنند و رایحه بهشتی حسین را از نزدیک استشمام کنند.

آن‌ها در حالی که برای بزرگ‌ترین فداکاری و جان نساری که تاکنون دیده شده است اشک می‌ریزند و حسرت می‌خورند و وارد حرم مطهر می‌شوند. و این چنین است که هریک از آن‌ها با مردی که هرگز او را ندیده‌اند رابطه ای شخصی برقرار می کنند، با او صحبت می‌کنند و نامش را صدا می‌زنند.آن‌ها به مقبره‌اش چنگ می‌زنند و زمینی را که به ضریح منتهی می‌شود می‌بوسند.آن‌ها به نحوی در و دیوارها را لمس می‌کنند که گویی در حال لمس کردن صورت یک دوست قدیمی و عزیز هستند. این یک چشم انداز زیبا از یک حماسه است. برای فهمیدن آنچه که این مردم را برمی انگیزد باید درکی از شخصیت و جایگاه امام حسین و رابطه روحی کسانی که آمده‌اند تا او را بشناسند و با دریافت افسانه ی زندگی او ببالند داشت.

اگر دنیا حسین، پیامش و جان نساری اش را شناخته بود، همه می‌توانستند ریشه‌های باستانی داعش را پیدا کنند و بفهمند که عقیده ی این گروه برای مرگ و نابودی از کجا سرچشمه می‌گیرد.قرن‌ها پیش بود که در کربلا بشریت شاهد بنیان گذاری وحشیگری و جنایت که در قتل حسین خلاصه شد، بود. این اتفاق مواجهه ظلمت مطلق با نور درخشان بود. مقابله ی فساد با فضیلت. ازین روست که روح حسین تا به امروز زنده مانده است و حضورش با تمام جنبه‌های زندگی این افراد گره خورده. داستان او مبارزه ی قهرمانانه برای زندگی بهتر را تشویق و تحسین می‌کند و هیچ تحریم رسانه ای نمی‌تواند نور او را خاموش کند.

"حسین کیست؟"، سوالی با این عمق که می‌تواند باعث شود افراد دین خود را تغییر دهند تنها زمانی می‌تواند پاسخ داده شود که شما با پای پیاده به حرم حسین رفته باشید.

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

خیزشی عظیم به نام اربعین


سوای تحلیل‎های اعتقادی عمیق، می‎توان آثار و پیامدهای اجتماعی این اتفاق بزرگ را به تصویر کشید و آن‎ها را شناخت و از بابت همه آن‎ها خوشحال بود. پیامدهایی که در هیاهوی جامعه مدرن امروز معمولاً مورد غفلت واقع شده و شاید کمتر دیده شوند.

بیست میلیون زائری که با پای پیاده راهی کربلا می‎شوند، خود را در فضایی صمیمی با دیگران می‎بینند. فضایی آکنده از اخلاقهای نیکو و پسندیده، فضایی بی نظیر که شاید امروزه در هیچ مکان و زمانی دیده نشود. این انسان‎ها هر کدام حلقه‎های کوچکی از شاخصه‎های اخلاقی خوب می‎شوند که وقتی در کنار هم قرار می‎گیرند تابلویی خلق میکنند که نمایانگر دنیایی از عطوفت، صمیمیت، گذشت، وحدت و ... است. اتفاقی بی نظیر و شگرف.

این حلقه‎ها یکدیگر را تقویت می‎کنند و در فرآیندی مثل بهبود مستمر مدام شاخصه‎های اخلاقی را بیشتر جلوه می‎دهند. آن‎ها به هم کمک می‎کنند تا با اقتدا به همان کسی که به زیارتش می‎روند، بهترین‎ شاخصه های اخلاقی را کسب کنند.

حالا تصور کنید روزی که هر کدام از این الگوها به شهر و خانه و خانواده خود باز می‎گردند، چه تاثیرات مثبت و البته شاید نامحسوسی بر اطرافیان خود می‎گذارند. حلقه‎های پراکنده در دل جامعه که قطعاً بر دیگران تاثیرات مثبت و سازنده ای خواهند داشت. تاثیراتی که متاثر از حضور در بزرگترین اجتماع مردمی میباشد

ایثار، صبر، از خود گذشتگی، آرامش و همگرایی شاخصه های مهم اجتماعی است که در این همایش بزرگ و شگفت انگیز در میان برگزارکنندگانش تقویت می‎شود. نظیر چنین اتفاقی را در هیچ کجای دنیا و هیچ آداب و رسومی نمی‎توان دید.


این حلقه‎ها یکدیگر را تقویت می‎کنند و در فرآیندی مثل بهبود مستمر مدام شاخصه‎های اخلاقی را بیشتر جلوه می‎دهند. آن‎ها به هم کمک می‎کنند تا با اقتدا به همان کسی که به زیارتش می‎روند، بهترین‎ شاخصه های اخلاقی را کسب کنند

ایثار مخصوصاً در جامعه ما دارای جایگاه ویژه ای است. گرچه همانند خیلی دیگر از اخلاقیات واگذاشته شده است ولی، جای خالی آن احساس میشود و این بدان معناست که هنوز خواستگاه اجتماعی لازم را دارد. لذا هر عاملی که بتواند آن را تقویت کند قابل توجه خواهد بود.
در این سفر روحانی به فراخور شرایط ویژه‎ای که وجود دارد، افراد بیشتر به هم کمک می‎کنند. از حق خود راحت کوتاه می‎آیند و حتی داشته های خود را با دیگران تقسیم می‎کنند. تمام اینها با نگاه به یک نقطه و الگو صورت میپذیرد. نقطه‎ای که خود منشاء بهترین خلق و خو و بهترین رفتار و الهی ترین منش یک انسان است. الگویی که خود بزرگترین تصویر ایثار را در عالم خلق کرده است.

صبر از صفات پسندیده ای است که نه تنها مورد تائیدات اعتقادی است، بلکه از جنبه های فردی و اجتماعی ضریب سلامت روانی را افزایش می دهد. بسیاری از استرسهای موجود در جامعه امروز به خاطر فقدان صبر در تک تک آحاد جامعه است. سفرهای سخت و حساب شده ای که سختی و تحمل سختی آن از قبل پیش بینی شده است، عامل صبر را در وجود فرد تقویت میکند.

سختی کشیدن برای رسیدن به یک هدف مشخص، آدم را صبور می‎کند. سختی‎ها یا برایش آسان می‎شوند یا قابل تحمل. صبر تک واژه‎ی نادر یا کمیاب این روزگار است. صبوری منش بزرگی است که در سفر زیارت اربعین، این همه آدم آن را تمرین می‎کنند. روزی که می‎رسند کربلا خود را می‎یابند که صبور شده اند.

آرامش هم از آن واژه هایی است که این روزها خیلی افراد دنبال آن هستند و آن را در آسایش جسم و تجملات جستجو می کنند. این در حالی است که آرامش با اتکا به مفاهیم الهی و بالا بردن رابطه خالق و مخلوق و در یک کلام توکل کسب می‎شود.

کسی که قدم در راه سخت و پر خطر کربلا آنهم با آن مختصات خاص اربعین میگذارد، جز با توکل آرامش بخش نمی تواند چنین خطری را به جان بخرد. لذا هر قدمی که برمی‎دارد، بر آرامش دراز مدت ناشی از توکل افزوده است.


همگرایی یکی دیگر از روحیات سازنده ای است که در میان زائران اربعین تقویت می‎شود. بیش از بیست میلیون آدم هم‎زمان- و در بسیاری موراد غیر هم‎زبان- یک هدف مشترک را از یک مسیر مشترک دنبال می‎کنند. موفقیت یک نفر موفقیت همه محسوب می‎شود و جا ماندن یک نفر در این سفر دیگران را ناراحت و درصدد جبران درمی‎آورد

همگرایی نقطه قوت یک اجتماع موفق است. کشورهای پیشرفته با تمرین و تمرکز روی این خصوصیت اجتماعی موجبات رشد خود را فراهم کرده اند و جوامعی که به تک محور بودن و کارهای انفرادی رو آورده اند دارای سرعت پیشرفت کمتری هستند.
همگرایی یکی دیگر از روحیات سازنده ای است که در میان زائران اربعین تقویت می‎شود. بیش از بیست میلیون آدم هم‎زمان- و در بسیاری موراد غیر هم‎زبان- یک هدف مشترک را از یک مسیر مشترک دنبال می‎کنند. موفقیت یک نفر موفقیت همه محسوب می‎شود و جا ماندن یک نفر در این سفر دیگران را ناراحت و درصدد جبران درمی‎آورد.

تصور اینکه تعداد قابل توجهی انسان در یک کارگاه آموزشی انسان ساز شرکت داشته اند و تاثیرات خوبی گرفته اند کافی نیست! بلکه تصور جامعه‎ای که بعد از روزهای منتهی به اربعین شاهد برگشت افراد آموزش دیده می شوند مهم است. جامعه‎ای که در خود انسان‎هایی صبور، باگذشت، آرام و سازنده را دارد و آن آدمها با تاثیرات خود بر دیگران جامعه را به سمت رشد و ترقی سوق می دهند. و همه اینها ریشه در یک حرکت و نیت الهی دارد که آن امام شهید با صبر خود خلق کرد.
منبع: تبیان

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

این واقعه مذهبی را باید بزرگترین گردهمایی در جهان دانست زیرا بیش از 15 میلیون نفر در آن شرکت می‌کنند

گروه جنگ نرم مشرق- سایت المانیتور گزارشی از راهپیمایی میلیونی شیعیان به مناسبت اربعین حسینی (علیه السلام) منتشر کرده است.

المانیتور از فعالیت‌های خودجوش گسترده جوانان عراقی برای ارائه خدمات به زائران کربلا در روزهای منتهی به اربعین گزارش داده است. طبق این گزارش، هر روز هزاران جوان عراقی با فراهم کردن امکانات و تمهیدات، به زائرانی که پیاده به سمت کربلا حرکت می‌کنند، خدماتی همچون غذا و مکان استراحت ارائه می‌کنند و تمام این امکانات و خدمات به طور رایگان عرضه می‌شود.

المانیتور نوشته است: هر ساله صدها هزار شیعه از نقاط مختلف عراق به طور پیاده به سمت کربلا حرکت می‌کنند و ده‌ها کیلومتر پیاده می‌روند تا در مراسم معنوی اربعین شرکت کنند.
در حالی که جمعیت کشور عراق در آخرین سرشماری، حدود 30 میلیون نفر اعلام شده، المانیتور نوشته است: این واقعه مذهبی را باید بزرگترین گردهمایی در جهان دانست زیرا بیش از 15 میلیون نفر در آن شرکت می‌کنند که معادل یک سوم جمعیت عراق است.

علی مومن از اساتید دانشگاه و مدیر سابق شبکه تلویزیون ماهواره‌ای النجف در این باره به المانیتور گفته است: یکی از ویژگی‌های جالب توجه مراسم اربعین این است که در آن از همه گروه‌های مسلمانان بدون توجه به اختلافاتی که دارند شرکت می‌کنند و حتی اقشار غیرمسلمان نیز در این مراسم حضور می‌یابند. در این مراسم، از همه طبقات اقشار مردم از مسئولان ارشد تا اساتید دانشگاهی و نخبگان تا عامه مردم کنار یکدیگر حضور پیدا می‌کنند.

حسن سلمان رئیس هیئت امنای شبکه رسانه‌ای عراق هم به المانیتور گفته است: اربعین هم نشانگر عمق نفوذ تاریخی و مذهبی این واقعه خصوصا در شیعیان است و هم دارای ابعاد آشکار سیاسی است. بسیاری از افراد بیمار به امید معجزه امام حسین (علیه السلام) در اربعین شرکت می کنند و همه ساله تعداد زیادی نیز بر اثر معجزه امام حسین(علیه السلام) شفا می‌گیرند.

المانیتور در ادامه به نمونه‌هایی از بیمارانی که با عنایت امام حسین (علیه السلام) شفا گرفته‌اند و ماجرای خود را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده‌اند، اشاره کرده و گزارش خود را با این نتیجه به پایان برده است که مراسم اربعین بزرگترین گردهمایی مردمی است، مردمی که در این گردهمایی مخلصانه و عاشقانه با یکدیگر رفتار می‌کنند و احساسات عمیق برادری میان آنها حاکم است.

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

موج خروشان عاشقان حسین(علیه السلام) در کربلا

ویژه‌نامه حسینیه مشرق - نوحه و اشک را در چهره تمام زوّار حسین(علیه السلام) می‌توانی ببینی. عقربه‌های ساعت نیمه‌های ظهر را نشان می‌دهند؛ چیزی تا اذان ظهر نمانده، و ما راهی تا رسیدن به حرم اباعبدلله الحسین(علیه السلام) نداریم.

چند روزی است که در جاده (نجف – کربلا) قدم می‌زنیم و زائران زیادی را دیده‌ایم، زائرانی که روزهاست در حال حرکت هستند.

اینجا ورودی کربلاست...

دل‌ها بوی سیب گرفته و زمین بوی گلاب ناب می‌دهد؛
چهره‌ها رنگ اشک به خود گرفته ...
عاشقان حسین (علیه السلام) بعد از روزها پیاده‌روی به سرزمین کربلا رسیده‌اند؛
همه نوحه‌خوان شده‌اند و قدم‌های آخر خود را با نوای "امان از دل زینب(سلام الله علیها) برمی‌دارند؛
شماره ستون‌های جاده به هزار چهارصد رسیده و ما در نزدیکی حرم هستیم؛
اینجا ورودی کربلاست...

بانویی دست بر پهلو ایستاده و به استقبال زائرین می‌آید؛
به تک‌تک زائرین خوشامد می‌گوید...

گوش دل را که باز کنی؛ ناله مادری را می‌شنوی که در صحرای خروشان کربلا برایت نوحه می‌خواند:

َبُنَیَّ! قَتَلوکَ ذَبَحوکَ وَ مِنَ الْماءِ مَنَعوک...

دل زمین و آسمان آشوب است
پاهای تاول‌زده...
چهره‌های سوخته ...
موهای آشفته و غبارگرفته...
لب‌های تشنه...
و پاهایی که لنگ‌لنگان به سمت حرم در حال حرکتند؛ همه روایتگر عشق شده‌اند...
حالا همه‌ی عاشقان نشان از معشوق گرفته‌اند...

اینان معشوقِ جانشان آن بانویی است که یک اربعین دور از یوسفش به سر برده و حالا پس از 40 روز سختی دوباره در مسیر وصال یوسفش قرار گرفته و امروز به کربلا رسیده است...
می‌خواهم از لحظه وصال عقیله بنی هاشم با حسین(علیه السلام) بنویسم؛
اما دست و دلم به نوشتن نمی‌رود؛
روضه اربعین را به راوی کربلا وامی‌گذارم؛ همان بانویی که حالا پس از یک اربعین همراه سرهای به نیزه رفته عزیزانش به کربلا رسیده است و با برادر نجوا می‌کند؛
روضه‌خوان اربعین زینب(سلام الله علیها) است؛

باور نمی کنم که رسیدم کنار تو/ باور نمی کنم من و خاک و دیار تو

یک اربعین گذشته و من پیرتر شدم/ یک اربعین گذشت و شدم همجوار تو

یک اربعین اسیر بلایم، بلای عشق/ یک اربعین دچار فراقم، دچار تو...

یک اربعین دویده‌ام و زخم دیده‌ام/ دنبال ناله‌های یتیمان زار تو

یک اربعین به گریه‌ی من خنده کرده‌اند/لب‌های قاتلان تو و نیزه‌دار تو

یک اربعین به روی سرم شعله ریختند/ با چادری که سوخت رسیدم کنار تو...

مثل رباب مثل همه تار گشته‌اند/ چشمان خسته‌ی من، چشم انتظار تو

روز تولدم که زدم خنده در برت/ باور نداشتم که شوم سوگوار تو

با تیغ و تیر و دشنه تو را بوریا کنند/ با سنگ و تازیانه مرا داغدار تو...

یادم نمی‌رود به لبت، آب آب بود/ یادم نمی‌رود بدن نیزه‌زار تو

حالا سرت کجاست که بالای سر روم/ گریم برای زخم تن بی‌شمار تو

یک مشت خاک روی تو و من دعاکنان/ شاید شوم نشان تو، سنگ مزار تو

حکایت کرب و بلا همچنان باقی است...

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

غروب اربعین در بین‌الحرمین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

نظرعلماي بزرگ شيعه دربارۀ پياده روي اربعين


مراسم پياده روي كربلا در روز اربعين، از ديرباز در ميان شيعيان و دوستداران اهلبيت عليهم‌السلام اهميت بسزايي داشته و علما و مراجع نيز همگام با مردم عراق و ديگر سرزمين هاي اسلامي در اين مراسم معنوي شركت ميكنند. در طول تاريخ، علماي شيعه در هدايت و ترغيب شيفتگان حسيني به اين پياده روي و زيارت اربعين، نقش اساسي داشته اند و ضمن ارائة رهنمود، خود نيز در اين مراسم شركت كرده اند.

عقیق:علمايي چون آيات عظام ملكي تبريزي، بهجت، مكارم شيرازي، شبيري زنجاني، سيستاني، وحيد خراساني و جوادي آملي با ذكر اهميت برگزاري هرچه باشكوه‌تر اين مراسم، به شركت شيعيان در آن سفارش كرده اند؛ به طوريكه از گذشته تاكنون، علماي بزرگ شيعه نيز در كنار مردم در مراسم پياده روى و زيارت اربعين شركت ميكنند.

حضور پرشور طلاب جوان، روحانيون، عالمان بزرگ و استادان برجسته، حتي مراجع تقليد حوزه علميه نجف در مراسم پيادهروي اربعين، جلوه اي ويژه به اين مراسم بزرگ بخشيده است. البته اين مراسم اختصاص به روز اربعين ندارد و معمولاً به مناسبت اول و نيمه رجب، نيمه شعبان و روز عرفه (كه روز زيارت مخصوص امام حسين عليه السلام است) نيز انجام مى‏شود. اما در ايام اربعين، از شكوه و عظمت ويژه اي برخوردار ميباشد.

علماي شيعه در هدايت و ترغيب شيفتگان حسيني به انجام زيارت امام بهويژه در اربعين، نقش محوري داشته اند و ضمن ارائه رهنمود، خود نيز به اين مهم مبادرت مي‌ورزيدند.

در ادامه رهنمودها و نظرات علماي بزرگ شيعه راجع به زيارت امام حسين (علیه السلام) در روز اربعين را مرور مي‌كنيم:

آيت‌الله ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي، با استناد به حديث علامت‌هاي پنجگانه مؤمن مي‌فرمودند:

بر مراقبه كننده لازم است كه بيستم صفر (اربعين) را براي خود روز حزن و ماتم قرار داده، بكوشد كه امام شهيد را در مزار حضرتش زيارت كند؛ هرچند تنها يك بار در تمام عمرش باشد. ۱

آيت‌الله العظمي بهجت فومني، پياده روي اربعين را بهترين فرصت براي معرفي امام حسين عليه‌السلام به جهانيان دانسته، بر اين نكته تأكيد مي‌كردند كه:
الان هنوز همه مردم عالم، حسين عليه‌السلام را نمي‌شناسند و اين تقصير ماست؛ چون ما براي سيد الشهداعليه‌السلام طوري فرياد نزديم كه همه عالم صداي ما را بشنود. ۲

آيت الله العظمي ناصر مكارم شيرازي نيز بر بُعد تبليغي زيارت اربعين اشاره نموده، پياده روي اين موسم را با احترام به امام حسين عليه‌السلام پيوند مي‌زند و تأكيد دارد كه:
پياده رفتن، يك نوع اظهار عظمت و تجليل از مقام شامخ اباعبدالله عليه‌السلام است؛ لذا اين پياده رويِ اربعين خيلي در دنيا صدا ميكند و تبليغ خوبي براي عالم تشيّع و عالم اسلام است؛ يكي از مبلّغ‌هاي بسيار خوب است.

در نگاه آيت الله العظمي شبيري زنجاني پياده سفر كردن به كربلا موضوعيت دارد و آن را يك نوع اداي احترام و خضوع و خشوع دانسته و از مصاديق تعظيم شعائر مي‌شمارد:
امام حسن و امام حسين عليهم السلام پياده به مكه مي‌رفتند و اين خود، يك نوع احترام است. حتي در روايتي در كتاب بحارالانوار در معجزات امام حسن عليه‌السلام اشاره شده كه آن حضرت در بازگشت از مكه به مدينه، با پاي پياده حركت مي‌كردند تا بدانجا كه پاهاي ايشان ورم مي‌كرد… با اينكه وسايل عبور و مرور بوده و حضرات هم به آن دسترسي داشتند… در روايتي معتبر در كتاب كافي، ابن بكير از امام صادق عليه‌السلام درباره بيست سفر پياده حج امام حسن مجتبي عليه‌السلام سؤال مي‌كند و حضرت در پاسخ اشاره مي‌فرمايند كه حضرت با پاي پياده به حج مي‌رفتند در حالي كه محمل‌ها و كجاوه‌ها همراه حضرت حركت مي‌كردند. ۳

آيت الله العظمي سيد علي سيستاني كه نقش محوري در تعظيم شعائر حسيني عراق معاصر ايفا مي‌نمايد، معتقد است:
خداوند مؤمنان را از آن رو به زيارت مشاهد متبركه ايشان تشويق نموده است كه يادشان جادوانه بماند و جايگاهشان اعتلا يابد، و چون آن بزرگواران نمونه اعلاي بندگي خداي سبحان و جهاد در راه او و فداكاري براي دين استوارش بوده‌اند، اين امر سبب به ياد آوردن خداي متعال و آموزه‌ها و احكام او براي مردم باشد.

ايشان بر ارتقاي باور و رفتار شيفتگان حسيني نيز تأكيد دارند و توصيه مهمشان به زائران اربعين حسيني اين است:
از لوازم اين زيارت آن است كه زائر علاوه بر يادآوري جانفشاني‌هاي امام حسين عليه‌السلام در راه خداوند متعال، تعاليم دين حنيف از جمله نماز، حجاب، اصلاح، گذشت، بردباري و ادب و قوانين آمد و شد و ديگر مفاهيم پسنديده را رعايت نمايد تا زيارتش گامي در مسير تربيت نفس براي پذيرش اين امور و تثبيت آثار آن تا زيارت‌هاي بعدي باشد. چنين است كه شركت در اين مراسم به منزله حضور در مجالس تعليم و تربيت امام عليه‌السلام خواهد شد. پس بر زائران است كه در مسير خويش، ذكر خداي متعال را بسيار بگويند و در هر گام و هر عمل خود اخلاص را در نظر داشته باشند و بدانند كه خداوند متعال نعمتي همتاي اخلاصِ در عقيده و گفتار و رفتار را به كسي عنايت نفرموده است و عمل تهي از اخلاص، با پايان زندگي دنيوي تمام مي‌شود؛ در حالي كه عمل مخلصانه، هم در اين دنيا و هم پس از آن، جاودان و مبارك خواهد ماند. خدا را خدا را در رعايت پوشش و حجاب! كه از مهمترين چيزهايي است كه اهلبيت (علیه السلام) حتي در سخت‌ترين شرايط كربلا به آن توجه داشته و خود والاترين الگوي آن بوده‌اند.

ايشان به اندازه آزاري كه از هتك حرمت خود ديدند، از هيچ رفتار دشمن آزرده نشدند. لذا بر همه زائران و به ويژه بر بانوان زائر فرض است كه شرايط عفاف را در رفتار و نوع پوشش و ظاهر خود حفظ نموده و از هر چه اين امر را خدشه‌دار مي‌كند (مانند پوشيدن لباسهاي تنگ و اختلاط‌هاي زشت و استفاده از زيورآلات ناروا) بپرهيزند؛ بلكه سزاوار است كه به منظور منزّه نگه داشتن اين مراسم مقدّس از شائبه‌هاي ناپسند، تا حد امكان، بالاترين مراتب عفاف را رعايت نمايند. ۴

آيت الله العظمي وحيد خراساني، انجام زيارت به نيابت معصومان عليهم‌السلام را به زائران توصيه مي‌نمايند:
سزاور است كساني كه از ايران مشرف مي‌شوند، به نيابت امام هشتم علي بن موسي الرضا عليه السلام بروند، و كساني كه از بلاد ديگر به آن حرم شرفياب مي‌شوند، به نيابت ساير معصومين (علیه السلام) مشرف شوند، و در اين سفر پربركت چون نائب آن مقام رفيع هستند، نظر عنايت حضرت سيدالشهداعليه‌السلام به آن نائبان به رعايت منوب عنه آنان موجب سعادت دنيا و عقبي است. ۵

آيت‌الله جوادي آملي معتقد است اهميت زيارت اربعين، تنها به اين نيست كه از نشانه‌هاي ايمان است؛ بلكه طبق اين روايت، در رديف نمازهاي واجب و مستحب قرار گرفته است. بنابراين همانگونه كه نماز، ستون دين و شريعت است، زيارت اربعين و حادثه كربلا نيز ستون ولايت است، امّا مهم آن است كه دريابيم نماز و زيارت اربعين انسان را چگونه متدين مي‌كند. ۶

پى ‏نوشت‏‌ها:
۱-ميرزا جواد ملكي تبريزي، المراقبات، ترجمه كريم فيضي،
صفحه ۸۵.
۲- سايت تابناك، ۲۹ آذر ۱۳۹۲.
۳- سايت شفقنا.
۴- سايت آيت الله سيستاني، قسمت پرسش و پاسخ.
۵- سايت شفقنا.
۶- سايت شيعه نيوز.
منبع:وعده صادق