مقتل خوانی سید الشهدا در روز عرفه...

[راوی110]

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

وَفَدَینَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ [1]

و ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم.

فرازهایی از دعای عرفه امام حسین علیه السلام پیش از عزیمت به صحرای کربُبلا (که در عصر عاشورا تأویلش مشخص‌گشت):

وَ اَنـَا اَشْهَدُ یا اِلهى بِحَقیقَةِ ایمانى، وَعَقْدِ عَزَماتِ یَقینى وَخالِصِ صَریحِ تَوْحیدى وَباطِنِ مَکْنُونِ ضَمیرى وَعَلائِقِ مَجارى نُورِ بَصَرى وَاَساریرِ صَفْحَةِ جَبینى وَخُرْقِ مَسارِبِ نَفْسى وَخَذاریفِ مارِنِ عِرْنینى وَمَسارِبِ سِماخِ سَمْعى وَما ضُمَّتْ وَاَطْبَقَتْ عَلَیْهِ شَفَتاىَ وَحَرَکاتِ لَفْظِ لِسانى وَمَغْرَزِ حَنَکِ فَمى وَفَکّى، وَمَنابِتِ اَضْراسى وَمَساغِ مَطْعَمى وَمَشْرَبى وَحِمالَةِ اُمِّ رَاءْسى وَبُلُوعِ فارِغِ حَباَّئِلِ عُنُقى وَمَا اشْتَمَلَ عَلیْهِ تامُورُ صَدْرى وَحمائِلِ حَبْلِ وَتینى وَنِیاطِ حِجابِ قَلْبى وَاءَفْلاذِ حَواشى کَبِدى وَما حَوَتْهُ شَراسیفُ اَضْلاعى وَحِقاقُ مَفاصِلى وَقَبضُ عَوامِلى وَاَطرافُِ اَنامِلى وَلَحْمى وَدَمى وَشَعْرى وَبَشَرى وَعَصَبى وَقَصَبى وَعِظامى وَمُخّى وَعُرُوقى وَجَمیعُِ جَوارِحى وَمَا انْتَسَجَ عَلى ذلِکَ اَیّامَ رِضاعى وَما اَقلَّتِ الاَْرْضُ مِنّى وَنَوْمى وَیَقَظَتى وَسُکُونى وَحَرَکاتِ رُکُوعى وَسُجُودى، اَنْ لَوْ حاوَلْتُ وَاجْتَهَدْتُ مَدَى الاَْعصارِ وَالاَْحْقابِ لَوْ عُمِّرْتُها اَنْ اءُؤَدِّىَ شُکْرَ واحِدَةٍ مِنْ اءَنْعُمِکَ مَا اسْتَطَعْتُ ذلِکَ...

معبودا،
من گواهی مى‏‌دهم به حقیقت ایمانم،
و باور تصمیمات یقینم،
و یکتاپرستى بى‏‌شائبه صریحم
و درون پوشیده نهادم،
و آویزه‏‌هاى راه‌هاى نور چشمم،
و چین‌هاى صفحه پیشانى‏‌ام،
و روزنه‏‌هاى راه‌هاى نفسم،
و پرّه‏‌هاى نرمه تیغه بینى‏‌ام،
و حفره‏ه‌اى پرده شنوایى‏‌ام،
و آنچه که ضمیمه‏ شده و بر آن بر هم نهاده دو لبم،
و حرکت‌هاى سخن زبانم،
و جاى فرو رفتگى سقف دهان و آرواره‏‌ام،
و محل‏ روییدن دندان‌هایم،
و جاى گوارایى خوراک و آشامیدنى‏‌ام،
و بار بر مغز سرم‏
و رسایى رگ‌هایى طولانى گردنم،
و آنچه را قفسه سینه‏‌ام در برگرفته،
و بندهاى‏ پىِ شاه‌رگم،
و آویخته‏‌هاى پرده دلم،
و قطعات کناره‏‌هاى جگرم،
و آنچه را در برگرفته غضروف‌هاى‏ دنده‏‌هایم،
و جایگاه‌هاى مفاصلم،
و پیوستگى پاهایم،
و اطراف انگشتانم،
و گوشتم،و خونم، و مویم،و پوستم،و عصبم،و نایم،و استخوانم،و مغزم،و رگ‌هایم
و تمام اعضایم،
و آنچه در ایام شیرخوارگى بر آنها بافته شد،
و آنچه زمین از سنگینى من برداشته،
و خوابم و بیدارى‏‌ام و سکونم،و حرکات رکوع و سجودم،
خلاصه با تمام این امور گواهى مى‏‌دهم بر اینکه اگر به حرکت مى‏‌آمدم و در طول‏ روزگاران و زمان‌هاى بس دراز مى‏‌کوشیدم،
بر فرض که آن همه زمان را عمر مى‏‌کردم،
که شکر یکى از نعمت‌هایت را به‌جا آورم نخواهم توانست

بدون شرح...

[1] (سوره الصافات - آیه107)