فلسفه ی موسیقی راک

[نوید-ف-س]

به نام او که زیباست و زیبایی را دوست دارد
مطلبی که من می خوام بنویسم شاید یه جور دفاع از خودم باشه. اول از همه من یه مسلمونه شیعه هستم، نماز می خونم، روزه می گیرم و ... . اما از یه طرفم یه گروهه موسیقی راک دارم، خودمم گیتار الکتریک میزنم. لازم می دونستم اینارو بگم.
من یه مشخصاتی از موسیقی راک بهتون می گم، امیدوارم باعث روشن شدن موضوع بشه.
موسیقی راک از اواسط سده ی 20 میلادی در امریکا شکل گرفت. این سبک در واقع مشتق شده از موسیقی بلوز و جاز است که اقلب برای اعتراض به تبعیض توسط سیاه پوستان مورد استفاده قرار می گرفتند. از این رو می توان اصل موسیقی راک رو نوعی مویسقی اعتراضی دونست. البته از همون ابتدای شکل گیری این سبک به دو دسته ی کلاسیک راک و راک اند رول تقسیم شد که سبک اول ماهیت اعتراضی خود را حفظ کرد و از شکل دهندگان و کامل کنندگان آن می توان به پینک فلوید ، گانز اند روزیز ، کویین ، ایگلز ، رولینگ استونز و ... اشاره کرد. و اما سبک دوم که افرادی چون الویس پریسلی به شکل دهی آن بسیار کمک کردند به سمت آهنگهای رومانتیک و عاشقانه پیش رفت. سبک کلاسیک راک به تدریج به سبک های مختلفی تقسیم شد و هم اکنون در تعداد بی شماری سبک ادامه پیدا می کنه. حالا اگه موافق بودین بعداً تفاوت های موسیقی راک و پاپ رو هم میگم.
و اما موسیقی متال از کجا شکل گرفت؟
در کنار موسیقی راک در امریکا و اروپا موجی به نام پانک به راه افتاد (که به اونا اِمو هم گفته میشه). این افراد در واقع خواستار روابط کاملاً بی قید شرط در همه ی زمینه ها هستند. البته من در مورد این افراد اطلاعات کاملی ندارم و امیدوارم اعضای انجمن کمک کنن. یکی از مشخصه های این افراد معترض و افراطی نوع موسیقی آنهاست که به نام پانک شناخته می شه و در واقع موسیقی متال محصول تلفیق موسیقی راک و موسیقی پانک است.
و اما موسیقی متال خود به سبک های مختلف تبدیل شد که به نظر من این سبک ها در ایران به جهت تخلیه ی هیجانات پا گرفته.
من لازم می دونم نظر خودمم اعلام کنم؛ به نظر من کار کردن موسیقی راک و متال لزوماً به معنای شیطان پرستی و بی خدایی نیست و من به شدت به این نگرش شما راجع به جوونایی که موسیقی کار میکنن اعتراض دارم.

[anti]

(۲۲/خرداد/۹۲ ۱۵:۵۰)Echelon نوشته است:  هه هه هه به هر حال فعلا که راک و متال حرف اول رو میزنن

اتفاقا تو دنیای موسیقی امروز اصلا اینطور نیست،ذائقه ها بیشتر به سمت پاپ چرت و پرت و همچنین رپ منحرف شده هست

البته خیلی هم خوب هست که اینطور هست

[JohnShepard]

من متال گوش می دم. راک گوش می دم. گاهی پاپ هم گوش می دم. به نظر من راک و متال یه چیز دیگن ولی بلاخره پاپ هم لازمه.

ولی راک و متال جدا از موزیکش, شعر های فوق العاده ای داره. گاهی اوقات آدم می خواد باش گریه کنه مخصوصا اگه اون موقع اتفاقی برات افتاده باشه که با متن چیزی که گوش می دین ربط داشته باشه.
موزیکش هم که دیگه هر چی بگم کم گفتم. به نظر من هر گروهی موزیک منحصر به فرد خودشو داره چون خود نوازنده های گروه ها موسیقی رو می نویسن و واسه همینه راک و متال رو همیشه می شه گوش داد. از موقعی که شادی گرفته تا وقتی غمگینی یا وقتی که عاشق شدی.
ولی موسیقی مثل پاپ موسیقی قشنگی هست و من بعد از راک و متال پاپ رو دوست دارم ولی مشکلش اینه که فقط به خواننده توجه می کنه و به نوازنده ها توجهی نداره. متنشون هم نمی شه گفت بده چون بلاخره موضوعات خاص خودش رو داره و گاهی اجتماعی هم هست که نمونش آهنگای مایکل جکسونه.
در مورد رپ هم بگم که قبلا گوش می کردم و دوست داشتم ولی بعد یه مدت علاقم رو بهش از دست دادم. در واقع رپ سعی می کنه موضوعاتش مثل راک و متال باشه ولی این کجا و آن کجا. نمی دونم چرا رپرا اینقدر بد دهن هستن. متن آهنگاشون هم طوریه که برا مردمی ساخته شده که تفسیر اشعار ادبی براشون سخته واسه همینه اشعار رپ طولانی هستن. کلا برای عوام هست.
ولی راک و متال اشعارشون حتی از پاپ هم کمتره ولی اونقدر پر معنا و ادبیه که می شه از هر خطی چنتا معنی متفاوت گرفت و واقا می شه برا یه آهنگ اونا یه کتاب نوشت. موزیکش هم متانسب با متن ترس یا ناراحتی یا شادی یا هر حس دیگری رو القا می کنه. واسه همین اگه یه نفر ناراحت باشه با گوش دادن یه یه آهنگ راک یا متال می تونه یهو شاد بشه. یا یه نفر که شاده یهو با یه آهنگ ناراحت بشه.
نوازنده ها و خواننده های گروه های راک و متال هم واقا تو کارشون ماهراند و واقا مثل یه دانشمند می تونن اون اشعار و اون موسیقی رو بنویسند و با هم همراه کنند.
اگه بخوام از این دو سبک بگم باید چندین کتاب بنویسم چون واقا از هر نظری غنی هستن. واسه همینه یه عده به شدت ازشون می ترسن و سعی در سرکوب هنرمندای اون سبک و طرفداراشون رو دارن.