من و مولایم علی (علیه السلام)

[313flowers]

بسم الله الرحمن الرحیم

من و مولایم علی (علیه السلام)

سلام

کم کم نزدیک می شویم نزدیک و نزدیـک تـر

به روزی نزدیک می شویم که ای کاش هیچ گاه به آن نزدیک نمی شدیم

به حادثه ای ، فاجعه ای نزدیـک می شویم که ای کـاش هـیـچ گـاه به آن نـزدیـک نمی شدیـم

آری نزدیـک می شویم

نزدیک و نـزدیـک تـر

و این دست من و تو نیست

روزها می گـذرنـد و مـا را نـزدیـک مـی کـنـنـد به روزی کـه ...

بـلـه نـزدیـک مـی شـویــم هـمـان گـونـه کــه کوفه نـزدیـک شد

نـزدیـک می شویم همان گونه که مردم آن زمان نـزدیـک شدند

نـزدیـک می شویم همان گونه که مـــولایـم عــلــــی (علیه السلام) نـزدیـک شد

آری نـزدیـک و نـزدیـــک تــر می شویم

نـزدیـک و نـزدیـــک تــر

نـزدیـک می شویم چون هست

نـزدیـک می شویم چون آن روز بر پـیـشـانـی روزگـار داغ خــــورد و مــانــدگـــار مــانــد و مـی مـانـــــــد

آری به داغی نزدیک می شویم

همان داغـــی که بـر قــلــــــب هــای مـا زدنـــد

نـزدیـک و نـزدیـــک تــر می شویم به یک داغ به یک مـصـیــبــت فـــرامـــوش نــشـــدنــــی

مـصـیــبــتــی که هــیــــچ گــاه فرامـــوش نـخـواهــم کرد

به مـصـیــبــتــی که روزگـــار هــــرگـــــز فـــرامـــوش نــخــواهد کــرد

به مـصـیــبــتــی که کــوفــه ، مــســجــد ، مــحــراب ، دنــیــا ، روزگــار ، تــاریــخ ، مــن ، تــو و هــمــه مــا !

هــــرگـــــز فـــرامـــوش نــخــواهیــــم کــرد...

[313flowers]

[b]بسم الله
سلام
هر کس دل نوشته ای با امام علی ع داره بزاره توی این تاپیک لطفا

[313flowers]

بسم الله الرحمن الرحیم
من و مولایم علی2

ای مولای من

بکش دست نوازش بر سر ما

که دیریست از این دست محروم هستیم

ای مولای من

دیریست اشک هایمان را کسی پاک نکرده

ای مولای من

دیریست شهرمان رنگ آسایش ندیده

دیریست امان نداریم از دشمن

دیریست بی کس و تنها مانده ایم

تـــــــنــــــهـــــــــای تـــــــــنـــــهـــــــا

بــــی کـــس و غـــریـــب و تـــنـــهـــــا

غــربــت ، تــنــهـــایــی ، تــرس ، غــم ، شـــب ، گـــریــه

ای مــولای مــن دیــریــســت ایــن واژه هــا ســراســر زنــدگــیــمــان را پــر کــرده انــد

ای مــولای مــن دیــریــســت بــغــض گــلــویــمــان را گــرفــتــه و امــانــی نــمــی دهــد

ای مــولای مــن دیــریــســت بــغـــض نــمــی گــذارد بــنــویــســم

ای مـــــولای مـــن دیـــریـــســت فــقــط مــی نــگــرم

و مــی انـــدیـــشــــم بـــه تـــو

بــــه روزهــــــایـــی که رفـــت

بــــه روزهــــــایـــی
که تنها ماندی بی یار و یاور

بــــه روزهــــــایـــی
که تو داغ دار بودی

بــــه روزهــــــایـــی
که هم دمت چاه بود

بــــه روزهــــــایـــی که ....

و چه خوش گفت شاعری که وجودش از مـــهـــــر و مـــحـــبـــت تـــو پـــــر بود

می دانی که ، آغاسی را می گویم !

خـــــــدا بــــیـــامـــرزدش

مــی گـــفـــت :

مـــــرغ دل یـــــک بام دارد دو هوا

گــــه مـــدیــــنــــه مـــی رود گــــه نــــیـــنــــوا

---

[b]بسم الله الرحمن الرحیم

انّا لله و انّا الیه راجعون

دیگر راحت می شوی از این مردم بی وفا

و تــازه مـــصــیـــبـــت ها ، غـــم ها ، یـــتـــیــمــی و بـــی کــســـی مــا شــروع شــده اســت

ای مــــــــــــولای من

چـــقـــدر تـــنـــهایـــیـــم در ایـــن شـــب های تــاریک بـــدون تو

تو می روی و ما را تنها می گذاری

همان گونه که تنهایت گذاشتند

آری تو میروی

و به قول شریعتی که می گفت :

(( و اکنون تو با مرگ رفته ای

و مـــن ایـــنـــجـــا

تــــــــک و تــــــــنــــــــــــهـــــا

بــه ایـــن امـــیــــد دم مــی زنــم

کــه بــا هــر نــفــس گــامــی بــه تــو نــــزدیــــک تــر شــوم

و ایـــن اســـت زنــــدگـــی مـــن .....))

و من می گویم :

چـــقــــــدر ســخـــت اســـت زنـــدگی بـــدون تـــو........

آری

و چـــقــــدر درد آور اســــت نــبـــود تــــو ......

ای مــــولای مـــن

نــگــذار بـــیــشــتــر از ایــن در ایــن یــتــیـــمــی و بــی کــســی فــرو بــرویــم

بـــرایـــمـــان دعـــا کــن

دعـــا کن فـــرزنـــدت صــــاحـــب الـــزمــان (عــج) ظـــهـــور کــنــد

ای مــــولای مـــا دعـــا کن بـــرای مــــا

ای مـــولای مـــن

دعـــا کــن


صــــاحـــب الـــزمــان (عــج)


ظـــهـــور کــنــد

دعــــا کــن کـــوفـــه ی بــی وفــا از مــیــان بـــرود و دیــگــر بـــرنــگــردد

دعــــا کــن
تــــنـــهـــایــی پـــایــــان یـــابــد

دعــــا کــن
بـــــی وفـــــایـــی بــــرود از مـــیـــان مـــا

دعــــا کــن
اشـــــک هـــــا بـــــرود از مــــیــــان مــــا

دعــــا کــن ،



[b]
دعــــا کــن

بـــــرای مـــــا

الــلــهـــم عــــــج لــــ[/b]
ولــــیــــک الــــفــــرج

[313flowers]

این روزها عجیب سنگین است ........
بغض گلو ها را گرفته و راه نفسمان را بسته
کی میرسد از راه ، آن سواری که منتظرش هستیم ؟!
تا دست نوازش را برسرمان بکشد و چون جدش اشک هایمان را پاک کند
اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[غفران غ]

سلام
من حقير چه ميتونم بگم در مقامت مولا
فقط ميتونم بگم
ها علي بشر كيف بشر

[آفتاب]

به خدای کعبه رستگار شدم

[b] خورشید فروزان حیات امام علی علیه السلام، در افق روز نوزدهم رمضان سال چهلم هجری در آسمان شهر کوفه به خون نشست و شمشیر مسموم نفاق و کین، فرق انسان عدالت گستری را شکافت که برترین خلق پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله بود. آنان که می خواستند نور خدا را خاموش کنند، نمی دانستند که اراده الهی، بر آقایی علی علیه السلام استوار است و می بینیم که همچنان، کردار و گفتار امام مؤمنان، چراغ راه مردان خدا و حق جویان و یکتاپرستان جهان است.[

چشم انتظار دیدار پروردگار

در فرهنگ اسلامی، شهادت، هدف نیست، بلکه ابزار ایستادگی و پایداری در برابر تهاجم دشمنان دین است. هرگاه بستر ایثار و از خودگذشتگی فراهم شد، شهادت نیز پدیدار می شود. شهادت، وسیله ای است که در پیشگاه حضرت دوست، مقام و منزلت ویژه ای دارد و جایگاهی است برای ابراز تعبد و اخلاص در بندگی، و برای شهید شدن، چه کسی والاتر از امام موحدان، امیرمومنان حضرت علی علیه السلام . انسان کاملی که به شهادت عشق می ورزید و واژه شهادت برایش نشاط آفرین بود.

در نامه ۶۲ نهج البلاغه از زبان امیرالمومنین امام علی علیه السلام آمده است که من مشتاق ملاقات پروردگارم. آن حضرت، بهترین مرگ ها را کشته شدن در راه خدا می دانست و سوگند یاد کرده بود که هزار ضربه شمشیر بر من، آسان تر از مرگ در بستر در غیر بندگی خداست.

نوزده ماه رمضان، سکوی پرواز ظاهری فاروق اعظم و صدیق اکبر امام علی علیه السلام تا بی کران ها، زمان جدایی از خلق و رسیدن به محبوب واقعی بود.

از خلافت تا شهادت

حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام بر آن بود تا آنجا که می شود، در پاسداری از اسلام و ارزش های آن تلاش کند و در این راه، افزون بر آیات قرآن، سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله نیز به عنوان الگوی عملی مورد توجه آن حضرت قرار داشت. بنابراین، در مسئله خلافت نیز همین معنا مورد توجه قرار گرفت و دوران کوتاه رهبری سیاسی جامعه اسلامی، نماد برجسته ای شد از شیوه حکومت علوی. مدت این خلافت و پایان آن را خوارزمی، از نویسندگان اهل سنت، در کتاب مناقب خود چنین آورده است:«مدت خلافت امیرالمومنین علی علیه السلام چهار سال و ده ماه بود که به دست ابن ملجم مرادی به شمشیر مضروب شد و این حادثه شوم، قبل از ورود به دهه سوم ماه رمضان روی داد».

اوج جنایت بشری

حادثه ای که به شهادت امام علی علیه السلام انجامید، یکی از بزرگ ترین جنایت های بشری است؛ زیرا ابن ملجم مرادی، هیچ آزاری از امام ندیده بود. امیرمؤمنین علی علیه السلام برای او سرا پا مهر و محبت و خیر و برکت بود، چنان که برای دیگران.

این فاجعه، به بدنامی برنامه ریزان و عامل آن انجامید و برای امام علی علیه السلام ، حیاتی بود بالاتر از حیات دنیوی. حادثه مسجد کوفه و واکنش امام، نمایشگر اوج انسانیت و جلوه ای از نمایش عدل علوی در تاریخ بشری است. نوزدهم رمضان سال چهلم هجری، شاهد مظلومیت علی علیه السلام و اوج بندگی برترین انسان عصر پس از پیامبر بود.

از صحنه کارزار تا دیدار پروردگار

به طور معمول، در اسلام، جهاد آنجا معنا پیدا می کند که به مرزهای اسلامی حمله شده و جامعه اسلامی یا بخشی از آن مورد تهدید قرار گرفته باشد. جنگ هایی که در زمان پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و امام علی علیه السلام رخ داد، چنین بود. در عین حال، اگر جنگی شکل می گرفت و آتشی شعله ور می شد، سردار و سپهسالار آن و امیر جنگاوران و سربازان اسلام، کسی جز شیر خدا، حضرت علی علیه السلام نبود. ایشان در شب آخر عمر سراسر جهاد و تلاش خویش و در فردای فاجعه نوزدهم رمضان، خطاب به دخترش می فرماید: «دخترم! من تمام عمرم را در معرکه ها و صحنه های کارزار گذرانده و با پهلوانان و شجاعان نامی مبارزه ها کرده ام. چه بسیار یک تنه بر صفوف دشمن حمله برده و بزرگان رزم جوی عرب را به خاک و خون افکنده ام. ترسی از چنین اتفاقات ندارم، ولی امشب احساس می کنم دیدار حق فرا رسیده است».

سبک بار و بی قرار

انسان ها از مرگ گریزانند و از گرفتاری در چنگال آن هراسی همیشگی دارند. اسلام، بزرگانی را به جوامع بشری معرفی کرد که نه تنها از مرگ نمی ترسیدند، بلکه آن را به بازی می گرفتند. برجسته ترین شخص در سبک باری و در عین حال بی قراری درباره مرگ در راه خدا، امیرمؤمنان علی علیه السلام بود. صحنه های فراوانی در زندگی امام علی علیه السلام پدید آمد که شاهدی بر این معناست. برای نمونه، در جریان هجرت پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ، در بستر ایشان خوابید و در واقع، در آغوش خطر آرمید. در جنگ بدر، نه تنها دلاوران قریش را به خاک انداخت، بلکه پشت ترس را نیز به خاک کشاند. در جنگ احد، بیش از هفتاد زخم برداشت، ولی پایداری اش، به اسلام و مسلمانان قوّت بخشید. از همه پرمعناتر اینکه، برای تأمین هزینه ازدواجش، زره خود را فروخت؛ زیرا به تعبیر پیامبر اسلام، به آن نیاز نداشت. آن انتظار و این بی قراری، درسحرگاه نوزدهم رمضان به وصال انجامید.

نوزده رمضان، از منظری دیگر

فاجعه نوزده رمضان سال چهلم هجری را از زبان ابن ملجم مرادی می توان این گونه بیان کرد: علی علیه السلام وارد مسجد شد و پس از آنکه با خدای خویش راز و نیاز کرد، راه پشت بام مسجد را در پیش گرفت و با ندای بلند، آواز اذان سر داد. آن گاه با صدای محبت آمیزش مرا برای نماز بیدار کرد. سپس در محراب به نماز ایستاد. لحظات سخت و سنگینی بود. همین که علی علیه السلام سر از سجده برداشت، بلافاصله شمشیرم را بالای سر بردم و با تمام قوا آن را فرود آوردم و درست بر جایی زدم که عمرو بن عبدود در جنگ خندق بر سر علی علیه السلام ضربه زده بود. این ضربت تا سجده گاهش را شکافت و خون فواره زد، ولی علی علیه السلام فقط ندا در داد: (( به خدای کعبه رستگار شدم )).

برگرفته از سایت شبکه جهانی امام حسین علیه السلام[/b]

[آفتاب]

یا مرتضی علی (علیه السلام)

نیست غمی شوق شما تا که هست

هست گدا سفره ی آقا که هست

گفت به مجنون که چه داری برو

گفت که در این دل غم لیلا که هست

هرچه بلا هست چه غم باک نیست

بر سر ما سایه ی مولا که هست

پیش تو گیریم نداریم جا

خب قسم حضرت زهرا که هست

خصم کجا و حرم دخترش

بر سر آن پرچم سقا که هست

شکر امیر آمد و نعم الامیر

دست تهی آمده دستم بگیر

شعر از حسن لطفی

[آفتاب]

یا علی علیه السلام

ش

این چشم ها به راه تو بیدار مانده است
چشم انتظارت از دم افطار مانده است

برخیز و کوله بار محبت به دوش گیر
سرهای بی نوازش بسیار مانده است

با تو چه کرده ضربه آن تیغ زهردار
مانندفاطمه تنت ازکار مانده است

آنقدر زخم ضربه دشمن عمیق هست
زینب برای بستن آن زار مانده است

آرام ترنفس بکش آرام ترب گو
چندین نفس به لحظه دیدار مانده است

از آن زمان که شاخه یاست شکسته شد
چشمت هنوز بر در و دیوار مانده است

سی سال رفته است ولی جای آن طناب
برروی دست و گردنت انگار مانده است

می دانی ای شکسته سر آل هاشمی
تاریخ زنده درپی تکرار مانده است

از بغض دشمنان به تو یک ضربه سهم توست
باقی آن برای علمدار مانده است