من كسی را می‌شناسم...

[Ramin_Ghn]

بسم الله

در این زمانه‌ی غربت
در این دوران بی‌خویشی
دراین عصر پر از بی‌خدائی
من كسی را می‌شناسم
كه اینجاست
ولی اینجایی نیست
"كسی كه مثل هیچكس نیست"
عالم است
اما نه مثل عالمان این روزگار، بی‌عمل
مدافع آزادی است
رهبر اصلاحات است
نه از تبار چپ است و نه از قماش راست
و بعید می‌دانم
اگر كاندیدای جایی شود
رای بیاورد...

او سوار بنز نمی‌شود
و شیشه‌ی دودی ماشینش را بالا نمی‌برد
كه مردم را نبیند
او هیچگاه با دیوار ضخیم اسكورت
خود را از مردم جدا نمی‌كند

نامش جزو سهامداران هیچ شركتی نیست
او اهل تجمل نیست
از كاخ بدش می‌آید
و خوب می‌داند كه کاخ نشینی
روحیه‌ی شاهی می‌آورد
چه ساكنش شاه باشد
چه كس دیگر
و نامش چه كاخ باشد
چه مجموعه

نامش برای صفا ومروه و عرفات و منا آشناست
ولی بازار مكه
او راتا به حال حتی یك بار هم ندیده است
چرا كه ترجیح می‌دهد
به جای تلویزیون‌های سامسونگ
ملائكه الله به او بگویند:»حجكم مقبول«
و وقتی بر می‌گردد
نه طاق نصرت می‌زند
نه به در و دیوار كوچه فرش آویزان می‌كند
نه سور مفصل ترتیب می‌دهد
و نه حتی برای كسی سوغات می‌آورد
مسجدمحله‌ی ما مسجد باشكوه و زیبایی است
و دور تا دور آن را كاشی‌های رنگارنگ منقش به آیات قرآن پركرده است.
و مناره‌های بلندش حتی از آن سوی شهر هم پیداست

امّا. . .

من ندیدم كه حتی یك بار او به مسجد محله‌ی ما بیاید
و سراغ ندارم كه پای منبر حاج آقای مسجد نشسته باشد
یا یك ركعت به او اقتدا كرده باشد
او حتی برای دعای ندبه هم به مسجد محله‌ی ما نمی‌آید
او خبر دارد كه حاج آقای مسجد
ـ كه اتفاقاً مسئول فلان بنیاد هم هست ـ
پولش از پارو بالا می‌رود
او از علمای پاترول سواری
كه بالای منبر تفسیرهای آنچنانی نهج البلاغه می‌گویند
و از آب بینی بز ومردار سگ دم می‌زنند
اما پایین منبر از ریالی نمی‌گذرند
متنفر است
آنها هم از او بدشان می‌آید
سایه‌اش را با تیر می‌زنند
و بارها تكفیرش كرده‌اند
او به مجلس اهل البیت بسیار می‌رود
اما هیچ گاه پاكت قبول نمی‌كند

اوموبایل ندارد
ولی همیشه در دسترس است
ودر دفتر تلفنش
نام همه‌ی فقرای محله‌ی ما به چشم می‌خورد
ونام همه‌ی مظلومان
و آنها كه دادشان به هیچ كجا نمی‌رسد
ولی دریغ از شماره‌ی یكی

ـ حتی یكی ـ

از این حاج آقاها و آقا زاده‌هاشان
به شهادت همه‌ی ضعفا
او مرد باصفا ومهربانی است
او عادل است
او از آنها نیست
كه از عدل علوی دم می‌زنند
و در عمل ظلم اموی دارند
خانواده‌ی او بزرگ‌ترین و سرشناس‌ترین خاندان شهر است
امّا او هیچ وقت از رانت خانواده‌اش استفاده نمی‌كند
او فرزندبسیار دارد
ولی فرزندانش آقازاده نیستند
خون‌شان هم رنگ خون جوانان مردم است
فرزندان او هم مثل خودش از مردم هستند و با مردم
همه جا
چه در سخن
چه در خوشی
در زمان جنگ
فرزندان او هم مثل خودش
در صف مقدم جبهه بودند
او پسرانش را به سوئد و فرانسه فراری نداد
كه درسشان را تكمیل كنند
او هم پدر شهید است، هم پسر شهید
اما هیچ‌گاه از سهمیه‌ی شاهد استفاده نكرده است.
و نامش در هیچ كجای لیست بنیاد شهید نیست

او اهل قناعت است
سفر خارجه نمی‌رود
و بابازارهای كیش و قشم بیگانه است
و اهل تكاثر نیست
در هیچ بانگی حساب جاری ندارد
او اهل خرید و فروش نیست
و به غیر از خدا با هیچ‌كس معامله نكرده است
پیش او
بین تراول چك و فیش عمره تفاوتی نیست
او معتقد است
لباس پیغمبر،
باید محمّدی باشد
نه انگلیسی
و حجاب زنان،
زینبی پسندیده است
نه دو گوزنه‌یmade in japan
او تسبیح شاه مقصود ندارد

و قرآنش،

علوی است، نه فهدی
او سنگ به شكمش می‌بندد
ولی به خودش اجازه نمی‌دهد
تا وقتی حتی یكی از همسایه‌هایش گرسنه‌اند
سفارش پیتزا بدهد
یا عقد پسرش را در هتل استقلال برگزار كند
او هیچ گاه نمی‌گذارد
كولرهای گازی ارجینال
سردش كنند
و تا وقتی مردم خون دل می‌خورند
لب به پپسی كولا نمی‌زند
او فقط به اسلام ناب محمّدی(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) معتقد است
از اسلام طالبانی
و از اسلام آمریكایی
به یك اندازه تنفر دارد

سلام‌های او
بوی طمع نمی‌دهد
او ترجیح می‌دهد
صدای اذان را
از مأذنه‌های مسجد النبی بشنود
نه از استریوهای سونی
او هنرمند توانایی است
ورزشكار قابلی است
او از ماهواره نمی‌ترسد
و می‌داند
مادام كه رنگ خدایی بی‌رنگ نشده
تایتانیك‌ها به گل خواهند نشست
او زیباست، خیلی زیبا
و زیبایی را به باطن زیبا می‌داند
نه به ماتیك و رژ و خط اَبرو
اومی‌گوید:
هیچ كوهی از ثروت درست نمی‌شود
جز آنكه گودالی از فقر در كنارش بوجود آید.
من كسی را می‌شناسم
كه غریب است
واین روزها غریب‌تر از همیشه

امّا. . .

خواهد آمد
به زودی اگر
خدا بخواهد

خلاصه ای از دست نوشته ی محسن حسام مظاهری

[Ramin_Ghn]

...

...

شرم میکنم که وزن سیری ام را با ترازوی گرسنه ای بکشم...

[aboutorab]

العجل بقيه الله (علیه السلام)