خطبه پیامبراکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در جمعه آخر ماه شعبان

[MESSENGER]

قال الإمام الباقر عليه ‏السلام:

خَطَبَ رَسولُ الله صلى ‏الله ‏عليه‏ و‏آله النّاسَ في آخِرِ جُمُعَةٍ مِن شَعبانَ، فَحَمِدَ الله‏َ و أثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ:

«أيُّهَا النّاسُ، قَد أظَلَّكُم شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، و هُوَ شَهرُ رَمَضانَ؛ فَرَضَ اللّه‏ُ عز و جل صِيامَهُ، و جَعَلَ قِيامَ لَيلِهِ نافِلَةً، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاةِ لَيلَةٍ فيهِ كانَ كَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعينَ لَيلَةً فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ، و جَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ وَالبِرِّ كَأَجرِ مَن أَدّى فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّه‏ِ تَعالى، و مَن أدّى فيهِ فَريضَةً مِن فَرائِضِ الله‏ِ تَعالى كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً مِن فَرائِضِ الله‏ِ تَعالى فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ .... (1)

امام باقر عليه ‏السلام روايت مي‌كند:

پيامبر خدا در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود:

«اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است.

خداوند، روزه ‏اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است.

پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شب نماز مستحب در ماه‏هاى ديگر خوانده است.

و براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات الهى را انجام داده است،

و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا كند،همچون كسى خواهد بود كه در ماه‏هاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است.

پيامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:

شما از چهار خصلت، بى ‏نياز نيستيد:

دو خصلت كه خدا را با آنها راضى مى ‏كنيد، و دو خصلت كه از آن دو، بى ‏نياز نيستيد.

امّا آن دو خصلتى كه خدا را با آنها راضى مى ‏كنيد، شهادت به اين است كه: معبودى جز خداوند نيست و من فرستاده خدايم.

و اما دو خصلتى كه از آن بى ‏نياز نيستيد، از خداوند، نيازهايتان و بهشت را بطلبيد و از خداوند، عافيت بخواهيد و از آتش به خداوند پناه ببريد.»

اين ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است.

اين ماه، ماه مواسات (همدردى با ديگران در نيازها) است

و ماهى است كه در آن، خداوند، روزىِ مؤمن را مى ‏افزايد.

هر كس مؤمن روزه‏ دارى را در آن افطار دهد، نزد خداوند، پاداش آزاد كردن يك بنده و آمرزش گناهان گذشته ‏اش را دارد.»

.

.

گفتند: اى پيامبر خدا! همه ما توان افطار دادن به روزه ‏دار را نداريم

فرمود:

«خداوند، كريم است؛ اين ثواب را به كسى نيز مى‏ دهد كه براى افطار دادن، جز بر جرعه ‏اى شير يا جرعه ‏اى آب و يا چند خرما قدرت ندارد و بيش از اين را نمى ‏تواند.

هر كس در اين ماه بر برده خويش سبك بگيرد، خداوند هم حسابش را سبك مى ‏گيرد.

ماه رمضان، ماهى است كه آغازش رحمت، ميانش آمرزش، و پايانش اجابت و آزادى از آتش دوزخ است.

نيازهايتان و بهشت را بطلبيد و از خداوند، عافيت بخواهيد و از آتش به خداوند پناه ببريد.»

1- المقنعة: 306، الكافي: 4/66/4، تهذيب الأحكام: 3/57/198 و ج 4/152/423، من لا يحضره الفقيه: 2/94/1831، فضائل الأشهر الثلاثة: 71/51، بحار الأنوار: 96/359/26